ലോക കേരള സഭയെപ്പറ്റിയും അതിൻ്റെ നടത്തിപ്പിനെപ്പറ്റിയും ഉയർന്നുവരുന്ന വിമർശനങ്ങളെ കേവലം രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങൾക്കപ്പുറം സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെയും ഭരണഘടനാപരമായ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേണം വിലയിരുത്താൻ. പ്രവാസി സമൂഹത്തിന്റെ ആഗോള കൂട്ടായ്മയെ “ധൂർത്ത്” എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു തള്ളിക്കളയുമ്പോൾ, വസ്തുതകൾ എന്താണെന്ന് നിഷ്പക്ഷമായി പരിശോധിക്കുന്നത് പൊതുസമൂഹത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.
ഇന്ത്യയിലെ പ്രാദേശിക ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ അത്യപൂർവ്വവും മാതൃകാപരവുമായ ഒരു നയരൂപീകരണ വേദിയാണ് ലോക കേരള സഭ. കേരളത്തിൽ ജനിച്ചുവളരുകയും പിന്നീട് ജീവിതാവശ്യങ്ങൾക്കായി ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിലേക്ക് ചേക്കേറുകയും ചെയ്ത വലിയൊരു ജനവിഭാഗത്തെ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കായി പങ്കാളികളാക്കാൻ മുൻപ് വ്യവസ്ഥാപിതമായ മാർഗ്ഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രവാസികളുടെ അനുഭവസമ്പത്തോ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളോ ഭരണഘടനാപരമായ നയരൂപീകരണ ഘട്ടങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും വേണ്ടത്ര പരിഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ലോക കേരള സഭയിലൂടെ വിദേശത്തു കഴിയുന്ന പ്രവാസികൾക്ക് തങ്ങളുടെ അനുഭവപരിജ്ഞാനവും ആഗോള കാഴ്ചപ്പാടുകളും മാതൃസംസ്ഥാനത്തിന്റെ വികസനരേഖകളിലേക്ക് നേരിട്ട് സംയോജിപ്പിക്കാനുള്ള അപൂർവ്വ വേദിയാണ് സംജാതമായത്. ജനിച്ച നാടിന്റെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ പ്രവാസികൾക്ക് തുല്യപങ്കാളിത്തം നൽകുന്ന ഈ ആശയം ദേശീയതലത്തിൽ തന്നെ പ്രശംസനീയമായ ഒരു ഭരണപരിഷ്കാരമാണ്.
2018 ജനുവരിയിൽ തുടക്കം കുറിച്ച ഒന്നാം ലോക കേരള സഭ മുതൽ ഇതുവരെ നടന്ന അഞ്ച് സമ്മേളനങ്ങൾക്കുമായി സംസ്ഥാന സർക്കാർ ചെലവഴിച്ച തുകയുടെ ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ സാമ്പത്തിക ധൂർത്ത് എന്ന ആരോപണത്തിലെ അവാസ്തവം വ്യക്തമാകും. ഒന്നാം സഭയ്ക്ക് 2.03 കോടി രൂപയും, രണ്ടാം സഭയ്ക്ക് 1.21 കോടിയും, മൂന്നാം സഭയ്ക്ക് 1.14 കോടിയും, നാലാം സഭയ്ക്ക് 37 ലക്ഷവും, അഞ്ചാം സഭയ്ക്ക് 47 ലക്ഷം രൂപയുമാണ് ചെലവായത്. അഞ്ച് ലോക കേരള സഭകൾക്കുമായി ആകെ ചെലവഴിച്ച തുക വെറും 5.22 കോടി രൂപ മാത്രമാണ്. ഈ തുകയുടെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കാൻ സംസ്ഥാനത്തെ മറ്റ് വാർഷിക ചെലവുകളുമായി ഒരു താരതമ്യം നടത്തുന്നത് നന്നായിരിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന്, സംസ്ഥാന സർക്കാർ എല്ലാ വർഷവും നടത്തുന്ന ഔദ്യോഗിക ഓണാഘോഷങ്ങൾക്കായി ശരാശരി 10 മുതൽ 15 കോടി രൂപ വരെയാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. അതായത്, സംസ്ഥാനത്ത് ഒരു വർഷത്തെ ഓണാഘോഷങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവെക്കുന്ന തുകയുടെ പകുതിയിൽ താഴെ മാത്രമാണ് അഞ്ച് ലോക കേരള സഭകൾക്കുമായി വർഷങ്ങളിലായി ആകെ ചെലവിട്ടത്. ഇതിനെ പ്രവാസി മലയാളി സമൂഹം സംസ്ഥാന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് നൽകുന്ന നിർണ്ണായക സംഭാവനകളുമായി കൂടി താരതമ്യം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. റിസർവ് ബാങ്കിന്റെയും സംസ്ഥാന ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും കണക്കുകൾ പ്രകാരം പ്രവാസി മലയാളികൾ പ്രതിവർഷം നാട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്നത് ഏകദേശം 2,17,000 കോടി രൂപയാണ്. ഇന്ത്യയിലേക്ക് എത്തുന്ന ആകെ വിദേശ വരുമാനത്തിന്റെ 21 ശതമാനത്തോളം സംഭാവന ചെയ്യുന്നത് കേരളീയരാണ്. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആകെ ജി.ഡി.പി (GSDP) യെ താങ്ങിനിർത്തുന്നതിൽ 13 മുതൽ 15 ശതമാനം വരെ പങ്ക് വഹിക്കുന്നതും, ബാങ്കുകളിലുള്ള മൂന്ന് ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ നിക്ഷേപവും പ്രവാസികളുടേതാണ്. വിപണിയിലെ വിനിമയങ്ങൾ, ജി.എസ്.ടി, രജിസ്ട്രേഷൻ, ഇന്ധന നികുതി എന്നിവയിലൂടെ സംസ്ഥാന ഖജനാവിലേക്ക് എത്തുന്ന 99,020 കോടിയോളം രൂപയുടെ തനത് നികുതി വരുമാനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയും ഈ പ്രവാസി പണമാണ്.
സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, അഞ്ച് ലോക കേരള സഭകൾക്കുമായി ചെലവഴിച്ച 5.22 കോടി രൂപ എന്നത്, പ്രവാസികൾ ഒരു വർഷം നാട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്ന പണത്തിന്റെ വെറും 0.0024 ശതമാനം മാത്രമാണ്. കൂടാതെ, അഞ്ചാം ലോക കേരള സഭയ്ക്ക് ചെലവായ 47 ലക്ഷം രൂപ എന്നത് 2.27 ലക്ഷം കോടി വരുന്ന സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വാർഷിക ബജറ്റിന്റെ വെറും 0.0002 ശതമാനം മാത്രമാണ്. ചെലവിനേക്കാൾ ഉപരി, സഭയുടെ നയരൂപീകരണത്തിലൂടെ നിലവിൽ വന്ന പ്രായോഗിക നേട്ടങ്ങളാണ് പ്രധാനം. നോർക്ക കെയർ ഇൻഷുറൻസ്, ഓവർസീസ് കേരളൈറ്റ്സ് ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റ് ലിമിറ്റഡ് (OKIL), ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് നടപ്പിലാക്കുന്ന യുണൈറ്റഡ് നേഷൻസ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി, പ്രവാസി മിഷൻ, നോർക്ക പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ, സ്റ്റുഡന്റ് മൈഗ്രേഷൻ പോർട്ടൽ, എയർപോർട്ട് ഹെൽപ്പ് ഡെസ്ക്, ലോക കേരളം ഓൺലൈൻ പോർട്ടൽ, പ്രവാസി കോ-ഓർഡിനേഷൻ കൗൺസിൽ തുടങ്ങിയ പ്രധാന പ്രവാസി സംരംഭങ്ങളെല്ലാം ലോക കേരള സഭ എന്ന ആശയത്തിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ടതാണ്.
മുൻകാലങ്ങളിൽ നോർക്കയുടെ ഇടപെടലുകൾ പരിമിതമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, നിലവിൽ പ്രവാസികൾ അനുഭവിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക പ്രയാസങ്ങൾ, ചികിത്സാ സഹായങ്ങൾ, മൃതദേഹങ്ങൾ നാട്ടിലെത്തിക്കൽ (ബോഡി റീപാട്രിയേഷൻ), നിയമസഹായം എന്നിവയിലെല്ലാം ലോക കേരള സഭാംഗങ്ങൾ സജീവമായി ഇടപെടുന്നുണ്ട്. പ്രളയകാലത്തും കോവിഡ് പ്രതിസന്ധിയിലും റഷ്യ-ഉക്രൈൻ യുദ്ധസാഹചര്യത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികളെ സുരക്ഷിതമായി തിരിച്ചെത്തിക്കുന്നതിലും സഭാംഗങ്ങളുടെ ഏകോപനം പ്രശംസനീയമായിരുന്നു. 125-ലധികം രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സാധാരണ തൊഴിലാളികൾ മുതൽ യു.എൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ വരെയുള്ളവരുടെ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കിയ ഈ സംവിധാനം മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും മാതൃകയാണെന്ന് കേന്ദ്ര വിദേശകാര്യ പാർലമെന്ററി സ്റ്റാൻഡിംഗ് കമ്മിറ്റി നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളതുമാണ്. പ്രതിവർഷം രണ്ട് ലക്ഷം കോടിയിലധികം രൂപ സംസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കുന്ന ഒരു ജനവിഭാഗത്തിന് ഭരണസംവിധാനങ്ങളിൽ അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം നൽകുന്നതിനെയും, അതിനായി ചെലവിട്ട തുച്ഛമായ തുകയെയും “ധൂർത്ത്” എന്ന് ലളിതവൽക്കരിക്കുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്ക് നിരക്കുന്നതല്ല. ഭരണമാറ്റങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണെങ്കിലും, പ്രവാസി സമൂഹത്തെ സംസ്ഥാന വികസനത്തിന്റെ മുൻനിരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഇത്തരം സുപ്രധാന കൂട്ടായ്മകളെ നിലനിർത്തേണ്ടത് കേരളത്തിന്റെ പൊതുതാൽപ്പര്യത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
